دیروز (تاسوعا) سری به اینستاگرام زدم. همانطور که Time Line اکانت خودم را مرور می‌کردم، با چنین محتوایی مواجه شدم:
- تعدادی عکس از هیئت و دسته‌ی عزاداری دیدم.
- تعدادی عکس از مشروب و بارهای تفلیس دیدم.
- عکس از منقل و جوجه و باربیکیو در شمال ایران دیدم.
- عکس و فیلم از مراسم تولد دیدم.
- عکس و فیلم‌هایی از مساجد استانبول دیدم و دیسکوهای آنتالیا و دبی.
- چند پست در مورد تجلیل از مولانا و یادآوری روز بزرگداشتش دیدم.
- چند تحلیل در مورد محاسبه خرج محرم و نذری‌هایش خواندم و اینکه چقدر اسراف می‌شود.
- چند تحلیل در مورد خرج ترکیه رفتن و گرجستان رفتن و تایلند رفتن خواندم و اینکه با خرج آنها چقدر می‌شود به فقرا کمک کرد.
- و ….
این حجم از اعتقادات مختلف و نگرش‌های متفاوت که محتوای تولیدی آنها در کمتر از ۲۴ ساعت گذشته منتشر شده بود، من را یاد پیام اخلاقی انداخت که برتراند راسل در یکی از مصاحبه‌هایش در سال ۱۹۵۹ میلادی (در ۸۷ سالگی و هنگام مصاحبه با BBC) بیان کرده است. فیلم را که دو دقیقه بیشتر زمان ندارد برایتان در اینجا قرار می‌دهم. همچنین می‌توانید آن را دانلود کنید. راسل در این فیلم، دو پیام، یکی فکری و دیگری اخلاقی را برای آیندگان مطرح می‌کند.